Rabu, 24 Juli 2013

CARPON


Di Stasion
Anne A. Permatasari

Teu kahaja mimitina mah, kuring panggih di stasion basa rek nganteurkeun lanceuk nu pindah ka Jawa Timur.
“Emut keneh ka abdi, Bu?” pokna bari nyolongkrong sasalaman. Ku kasep eta jelema teh.Awakna dedeg, pakulitanana koneng, imutna matak resep anu ninggali.Utamana basana… aduh meni asa manggih naon, tuluy nu utamana mah, eta jelema teh jeung nanya ka kuring.
“Aeh… saha ieu teh?” jawab kuring deg-degan bari gap narima leungeunna tuluy nelek-nelek. Asa aya keureut nu nyesa, asa geus loma malah.“ Abdi Bu, murid Ibu waktos di SMP….” Pok na deui. Gebeg teh kuring ngaronjag.“ Dudi ieu teh?”. Teu karasa leungeun nu can lesot mereket.    “Muhun Bu…”.Walonna deui. Duh teu nyangka ieu budak….
                                                ******************
            Mun teu salah geus ampir 15 taun katukang. Mimiti kuring ngalalanyah ngajar jadi guru di salah sahiji SMP swasta di kota kalahiran. Harita karek kaluar ti SMA kuring teh, tuluy neruskeun sakola di perguruan tinggi di lembur oge. Kabeneran aya tatangga nu ngiberan, yen di hiji SMP Swasta  merlukeun tanaga  guru. Kangaranan sakola leutik jeung anyar, moal bisa mere honor nu gede , teu siga ayeuna, baheula mah honor teh teu cukup keur ongkos-ongkos acan. Jajauheun aya KJM, pengganti transfor, komo jeung nepi kabisa  ngilu uji sertifikasi sagala, siga ayeuna.
            Tapi pikiran kuring harita, keun we leutik ge da rek diajar, ngalalanyah bisi jaga jagi guru, ari perkara ongkos mah dan da indung jeung bapa ge teu weleh mekelan gede.
            Si Dudi the geus kelas III harita teh jadi sabenerna mah teu pernah kaajar. Tapi teuing kumaha mimitina, Mun kuring ngaliwatan ka kelas manehna, babaturanana tinggarereneng, malah sakali mangsa mah sok aya  nu ngajorowok “ Bu… ieu Dudi!”.
            Si ketua OSIS teh ukur ngabelenyeh imut.Tapi beungeutna mah katara beureum euceuy. Ah dasar barudak. Kukuring ge tara pati dipalire. Keun we ogo meuereunan. Mun ninggali  pangadegan si Dudi harita, nya kasep jeung pinter, teu burung we kuring ge rada GR. Da lamun diitung-itung mah beda umur teh ngan ukur 3 tahun, lian ti eta, umur kuring ge keur meujeuhna puber.
            Katarana, si Dudi sanajan wanter teh ari panggih jeung kuring teh sok jadi eraan.Komo guru nu liana sok ngagonjak supaya nepungan kuring.Aya wae alesan sangkan teu jadi.Alatan eta oge, guru laina sok ngagonjak ka kuring, bubuhan guru pangorana deuih.“ Pimajueun budak teh Neng… ulah waka nikah, antosan we geura sakedap deui…” pok na bari ngagonjak. Sanajan  kuring teu ngarasa kasinggung da asa ka kolot atawa ka lanceuk sorangan, ari digonjak kitu mah sok asa rada kesel oge. Najan kuring lengoh, ari kudu nungguan murid mah, bet asa ke heula anan.
            Kajadian nu teu disangka mah, basa waktu perpisahan arulin ka Situ Patenggang.Teuing kumaha kajadianana, bet kuring bisa paduduaan jeung Dudi. Si kasep teh teu kuhanteu bet ngedalkeun eusi hatena yen manehna teh neundeun hate ka kuring, pok na teh “ Punten nya Bu…Abdi ngangken ibu teh guru abdi,nanging peraosan abdi ieu teh teu tiasa kahalangan ku status. Manawi wae… ibu kersa ngantos. Jaga abdi janji bade nepangan ibu deui.” Pokna meni wanter.
            Beg hate ngagebeg. Leketey the rasa anu salila ieu dipusti-pusti sangkan ulah kaboleerkeun, teu bisa  dijaga deui. Kumaha atuh ari ngajaga hate teh?
            Ngan ari adatna urang, moral teu weleh dijunjung luhur- da eta nu ngabedakeun jelema jeung sato.Sakumaha ge enya aya rasa lain kuring ka manehna, kuring teu wani kedal. Teu pantes teuing mun guru jeung murid aya hubungan kumaha lazimna awewe jwung lalaki.Nu kaluar teh ngan ukur “ Dudi… hidep teh panjang keneh lalakon, boa teuing kamana lengkahna. Lamun ti ayeuna geus pondok hate kieu, moal teuing bakal maju. Ibu teu tiasa Dud, ibu mah tos aya nu ngantosan…” Pok teh teu eleh lancar dibarengan ku tangungjawab.Dudi teu ngajawab, ngan ngabetem.Ti harita kuring teu pernah panggih deui jeung manehna.
            Heuleut ti harita, sabada kuring rengse kuliah, Kuring ditanyaan ku Kang Rahman. Lalaki anu  bener-bener mampu jadi lalaki sajati keur kuring.
                                                            *************
“Bu…” gorowok teh sora budak muyarkeun lamunan kuring.Sot leungeun nu dikeukeuweuk teh dilesotkeun.Aria- anak kuring jeung kang Rahman ngajanteng tukangeun kuring. Sadar kana situasi, kuring buru-buru  nyekel leungeung salaki kuring. “ Eh… Kang, nepangkeun ieu Dudi, murid ibu kapungkur”, pok teh bari asa kabur pangacian. Dua lalaki nu sarua dedegna, pahareup-harup silih solongkrong sasalaman. Duanana aya dina hate kuring, bedana nu hiji mah ngan ukur  jadi harepan, nu hiji deui mah geus jadi beulahan ati anu dipicinta taya wates wangenna.
            Imut Kang Rahman nu ngabageakeun “murid kuring” teh meni amis tur ngajadikeun kuring era parade. Ah… hapunten Kang, ampun Gusti… bilih wae, aya sajorelat rasa nu ngolebat antara kuring jeung Dudi.
            Kang Rahman mah bener beresih  hatena,sanajan katinggali kumaha teu puguhna sikap kuring duaan tuluy ngabandingkeun yen teu beda jauh umur kuring tiluan, manehna bisa nempatkeun diri. Bari ngaleng kana tonggong Dudi, manehna nanya” Bade angkat ka mana, Yi?”
“Eh… ieu jajap pun biang mulih ka Jogja sareng pun bojo “, jawab Dudi “ Sakedap… palih dieu geura”, pok na deui bari ngagupay ka tukangeung kuring.
Ret kuring ngareret ka tukang. Ari beg teh,kuring meni ngajenghok. Nu diteuteup teh… teu miceun sasieur oge. Eta teh bet beungeut kuring sorangan.

(terbit Garut Express,Juni 2012)
                                                         
*********************************************



Tidak ada komentar:

Posting Komentar